Boleh. Bagi perkahwinan bukan Islam, mahkamah boleh mengubah atau membatalkan perintah hak jagaan atau nafkah jika terdapat perubahan keadaan yang material, atau jika perintah itu berasaskan salah nyataan atau kesilapan fakta. Bagi anak, kebajikan mereka ialah pertimbangan utama. Anda memohon kepada mahkamah yang membuat perintah itu, dengan bukti apa yang telah berubah.
Perintah nafkah ialah perintah mahkamah dan boleh dikuatkuasakan. Simpan rekod setiap bayaran yang tertunggak, hantar tuntutan bertulis, kemudian memohon kepada mahkamah. Pilihan termasuk perintah yang mengarahkan majikan pembayar memotong nafkah daripada gaji, menguatkuasakan tunggakan seperti hutang penghakiman, dan, dalam kes ingkar dengan sengaja yang serius, komital. Keluarga Islam menggunakan mahkamah Syariah.
Dalam kes perceraian atau hak penjagaan sivil, kebanyakan keterangan anda diberi melalui afidavit, dan anda juga mungkin disoal balas di mahkamah. Semua yang anda ikrarkan mesti benar dan lengkap, termasuk aset dan pendapatan. Tumpukan keterangan pada kebajikan anak, bukan menyerang bekas pasangan.
Biasanya tidak. Petisyen perceraian tidak boleh dikemukakan sebelum dua tahun dari tarikh perkahwinan (LRA 1976, s.50(1)). Hakim boleh membenarkan petisyen lebih awal atas alasan kes itu melibatkan keadaan luar biasa atau kesusahan yang dialami pempetisyen, dengan menimbang kepentingan anak dan sama ada perdamaian munasabah mungkin berlaku (s.50(2)). Halangan ini tidak terpakai jika satu pihak telah memeluk Islam (s.51(3)). Remedi perlindungan dan nafkah mungkin tersedia sementara itu.
Satu-satunya alasan bagi perceraian petisyen tunggal ialah perkahwinan telah runtuh dan tidak dapat dipulihkan (LRA 1976, s.53). Mahkamah melihat satu atau lebih daripada empat fakta: zina yang pempetisyen dapati tidak tertanggung, kelakuan yang menyebabkan pempetisyen tidak boleh secara munasabah diharap tinggal bersama responden, ditinggalkan sekurang-kurangnya dua tahun, atau hidup berasingan sekurang-kurangnya dua tahun (s.54(1)). Setiap satu memerlukan bukti. Mahkamah juga menimbang sama ada dekri adil dan munasabah, termasuk kepentingan anak (s.54(2)).
Biasanya ya bagi perceraian petisyen tunggal. Tiada siapa boleh memfailkan petisyen perceraian, kecuali di bawah seksyen 51 (pemelukan agama) dan 52 (petisyen bersama), melainkan kesulitan perkahwinan telah dirujuk dahulu kepada badan pendamai dan badan itu memperakui ia gagal mendamaikan pihak-pihak (LRA 1976, s.106(1)). Pengecualian termasuk ditinggalkan tanpa diketahui tempat pasangan, pasangan tinggal di luar negara yang tidak mungkin pulang dalam enam bulan, pasangan yang sengaja tidak hadir, penjara lama, penyakit mental yang tidak boleh sembuh, dan keadaan luar biasa lain.
Ya, dalam petisyen perceraian. Apabila zina didakwa, penzina yang dikatakan dijadikan ko-responden melainkan mahkamah mengecualikannya, dan petisyen boleh memohon supaya ko-responden membayar ganti rugi (LRA 1976, s.58(1)-(2)). Jika zina antara responden dan ko-responden dibuktikan, mahkamah boleh memberi ganti rugi yang difikirkannya patut, tetapi bukan ganti rugi teladan atau punitif (s.58(3)(b)). Mahkamah boleh memberi ganti rugi walaupun petisyen terhadap pasangan ditolak (s.59(1)).
Ya. Jika satu pihak kepada perkahwinan sivil telah memeluk Islam, mana-mana pihak boleh memfailkan petisyen perceraian di bawah seksyen 51 atau seksyen 53, atau kedua-duanya boleh memfailkan petisyen bersama di bawah seksyen 52 (LRA 1976, s.51(1)). Mahkamah boleh membuat peruntukan untuk pasangan dan untuk sara hidup, penjagaan dan hak jagaan anak (s.51(2)). Halangan dua tahun tidak terpakai (s.51(3)), dan rujukan tribunal tidak diperlukan (s.106(1)). Jika pasangan yang memeluk Islam meninggal sebelum perkahwinan dibubarkan, mahkamah boleh membahagikan aset perkahwinan di bawah s.51A.
Mahkamah boleh, atas permohonan ibu atau bapa, menghalang ibu atau bapa yang lain daripada membawa anak keluar dari Malaysia jika prosiding perkahwinan belum selesai, atau jika satu pihak mempunyai hak jagaan di bawah perjanjian atau perintah (LRA 1976, s.101(1)). Ia juga boleh memberi kebenaran untuk melancong dengan syarat atau aku janji. Mana-mana orang berkepentingan boleh memohon injunksi terhadap orang yang tiada hak jagaan (s.101(2)). Pelanggaran boleh dihukum sebagai penghinaan mahkamah (s.101(3)). Permohonan segera boleh dibuat jika ada risiko sebenar.
